W Bóbrce historia zaczyna się przy ziemi. Ropa pojawiała się na powierzchni, a pierwsze kopanki przypominały studnie. Trzy zachowane świadectwa pozwalają zobaczyć, co zmieniło się, kiedy człowieka schodzącego w dół zastąpiło narzędzie.
Wybierz obiekt i porównaj zasadę pracy.
Kopanka „Franek” została wykonana ręcznie około 1860 roku. Jest jednym z dwóch zachowanych XIX-wiecznych szybów w muzeum. Jej początek przypomina studnię: dostęp do surowca powstaje przez wybieranie ziemi, a nie przez obrót wiertła.
Przy obiekcie: spójrz na otwór. Jak wiele miejsca potrzebuje człowiek, a jak mało sam świder?
Opis obiektu w Muzeum w BóbrceZałożenie kopalni wiąże się z Ignacym Łukasiewiczem, Tytusem Trzecieskim i Karolem Klobassą-Zrenckim. Farmacja, przedsięwzięcie gospodarcze i teren spotkały się przy naturalnych wyciekach ropy. Wydobycie było początkiem łańcucha: surowiec trzeba było jeszcze przerobić i sprzedać.
W muzeum zachowała się drewniana kuźnia z 1856 roku oraz warsztat mechaniczny z 1864 roku, obsługujący wiercenia udarowe. Te mniej efektowne budynki tłumaczą, jak utrzymywano urządzenia w ruchu. Szyb był częścią całego zakładu, zależną od napraw i pracy rzemieślników.
Bóbrka łączy skansen z czynną kopalnią. Według opisu muzeum „Janina” nadal jest eksploatowana; zwiedzanie ma więc także wymiar spotkania z żywym zakładem. Aktualne zasady wizyty warto sprawdzić bezpośrednio w muzeum.
